De andere kant van het verhaal

Op 5 januari 2010 (16.32) belde Pieter Sabel van De Pers naar PNVD-voorzitter Uittenbogaard. Ze spraken 21 minuten en 13 seconden met elkaar over onder meer de opkomst van Christelijk-rechts in de VS, en het feminisme. Twee dagen later verscheen het artikel De pedofiel als vijand nummer een. (on-line, cache) Uittenbogaard en PNVD-secretaris De Jonge schrijven Sabel aan...


Van: PNVD
Naar: Pieter Sabel
Datum: 7 januari 2010 (07.58)

Je vroeg je af waarom er tegenwoordig zo'n hetze is tegen pedofilie? Nou je geeft zelf het antwoord. Je schrijft een stuk en laat alleen hetzers aan het woord, de zogenaamde deskundigen (dezefde soort schoften die vroeger de homo's ziek verklaarden op falselijke gronden) en liegt vervolgens dat pedoseksualiteit volgens onderzoeken schadelijk is voor kinderen. Ik zou wel eens willen weten welke onderzoeken.

Dankzij alle goebbels-journalistiek van de laatste twintig jaar is de hetze ontstaan. De journalistiek is ziek. Politici zijn gestopt met nuancering uit angst voor journalisten.

Marthijn Uittenbogaard


Van: Pieter Sabel
Naar: PNVD
Datum: 7 januari 2010 (09.15)

Beste meneer Uittenbogaard,

Dank voor uw bericht.

Het is mijn bedoeling geweest een antwoord te geven op de vraag waar de hetze vandaan komt. Dus als dat antwoord gegeven wordt, ben ik in mijn opzet geslaagd. Ik laat juist uitdrukkelijk geen hetzers aan het woord. Niet de mensen achter websites die namen publiceren, niet de ongemeen felle tegenstanders van alles dat iets met pedofilie te maken heeft. Ik maak duidelijk het onderscheid tussen pedoseksualiteit en pedofilie, en laat een aantal deskundigen aan het woord die mijns inziens een uiterst genuanceerd beeld schetsen van het huidige klimaat en met name de nadelige gevolgen voor de groep waar de hetze zich tegen keert.

En dan heeft de journalistiek het ook nog eens gedaan. De opmerking dat er goebbels-journalistiek bedreven wordt, leg ik overigens maar wat graag naast me neer.

Vriendelijke groeten,

Pieter Sabel
Dagblad De Pers


Van: PNVD
Naar: Pieter Sabel
Datum: 7 januari 2010 (13.55)

Beste Pieter Sabel,

http://www.depers.nl/binnenland/366197/Pedofiel-als-vijand-nummer-een.html

De laatste zinnen van het stuk zijn redelijk genuanceerd en het eerste deel is vooral constaterend van aard. Het eerste deel omschrijft m.n. de status-quo ("we kotsen ze uit"). Het herhalen van waarmee mensen bekend zijn is een bekende reclame-/propagandatechniek, dus het roept de vraag op naar een waardeoordeel. In de laatste zinnen komt de auteur terug op de hetze, en de nadruk blijkt te liggen op pragmatisch/zakelijk zelfbehoud: om recidive te voorkomen is behandeling en toezicht preferabel boven een hetze. Nog zonder het middendeel te hebben gelezen kan ik daarover aan de hand van voorgaande stellen: daarin zal niet de acceptatie van pedoseksualiteit worden bepleit. Wat staat wel erin?

In het middendeel wordt iets gezegd over hoe de cultuur veranderde: er was enige acceptatie, maar door nieuwe inzichten nam de tolerantie af, en de zaak-Dutroux had een katalysatorfunctie. Aangezien zedenzaken als die van Dutroux het veranderingsproces slechts bevorderden, moet de oorzakelijke kern van de cultuuromslag worden gezocht in de nieuwe inzichten. Met andere woorden: waarom kijken we vandaag de dag anders tegen pedoseksuele contacten aan? Wat hebben voor- en tegenstanders hierover te melden?

Voorgaande vragen zijn cruciaal. De auteur heeft hoor en wederhoor toegepast, en geeft tevens zijn eigen mening. Als we op zoek gaan naar het antwoord op voornoemde vragen vinden we het volgende. In vijf bijdragen staat niets erover:

1. Jules Mulder stelt dat in zijn kliniek steeds meer zedendelinquenten worden behandeld en dat de tolerantie afnam.
2. Bart Swier stelt dat mensen honderd procent veiligheid willen, dat dit niet altijd mogelijk is en dat creëert angst.
3. De website stopkinderpornonu.org stelt dat pedoseksuelen een ernstig gevaar vormen, maar argumentatie daarvoor ontbreekt.
4. Marthijn Uittenbogaard stelt dat de boodschap van zijn partij momenteel moeilijk te verkondigen is.
5. Hjalmar van Marle stelt dat pedofilie een ziekte is, maar argumentatie daarvoor ontbreekt.

In een zesde bijdrage vinden we wél iets erover, namelijk die van de auteur:

6. Pieter Sabel: "Ondanks onderzoeken die aantonen dat minderjarigen daar blijvende schade van overhouden, overigens."

Nu zijn we als lezer toch nog erachter gekomen wat de nieuwe inzichten zouden zijn die leidden tot de cultuuromslag. We moeten daarbij afgaan op de wat de auteur van het artikel zegt over onderzoeken: minderjarigen houden blijvende schade over aan seksuele contacten. Altijd? We kunnen aannemen van wel, want de auteur gebruikt immers niet woorden als "vaak" of "soms". Frappant is dat zijn zin erover wel eindigt met "overigens". Het wordt blijkbaar voldoende geacht om dit zijlings te stellen in een soort post scriptum.

Maar... de auteur heeft het mis!

Het gros van de zedendelinquenten is onterecht veroordeeld, aangezien vonnissen veelal gegrond zijn op ongewenste eisen en normen in de zedenwet. In de artikelen van die wet wordt moralistische terminologie gebruikt; zo wordt gesproken over schennis van (of het aanstotelijk zijn voor) de eerbaarheid, en over "ontuchtige handelingen". Een deel van de omschreven handelingen is terecht strafbaar, zoals geweld of dreiging daarmee, en het toebrengen van lichamelijk letsel. Van handelingen die nu met het vage containerbegrip "ontucht" worden aangeduid moet echter specifieker worden aangegeven waarom het gaat.

Wetenschappelijk onderzoek wijst juist uit dat seksuele ervaringen in de jeugd als neutraal of positief worden ervaren door kinderen, mits er geen sprake is van afgedwongen contacten of een problematische gezinssituatie, en het kind de vrijheid heeft zich aan het contact te onttrekken. Verder komt de grootste bedreiging voor de wereldvrede van landen die het verst gaan in het benemen van de vrijheid van kinderen en in het onderdrukken van seksuele affectie.

Een weerwoord als voorgaande lezen we echter niet in het artikel. Onze voorzitter mocht van de auteur kwijt: "Onze boodschap is moeilijk te verkondigen in het huidige klimaat." Daar houdt het op, blijkbaar. Dat de voorzitter het stuk "Goebbels-journalistiek" noemt is begrijpelijk. In tegenstelling tot Goebbels handelde de auteur echter niet intentioneel, hoop en veronderstel ik.

Met vriendelijke groet,
Norbert de Jonge


Van: PNVD
Naar: Pieter Sabel
Datum: 7 januari 2010 (18.29)

Beste Pieter Sabel,

Toegegeven: ik reageer soms wat fel. Ik sluit me aan bij Norberts betoog. Ik bedoelde met goebbels-journalistiek de journalistieke houding van de laatste decennia in zo'n beetje alle westerse landen. Zij bepalen de marge waarbinnen gedebatteerd mag worden en wie de zogenaamde deskundigen zijn. Kritiek op deze 'deskundigen' is amper mogelijk. Dit terwijl alle 'deskundigen' die zich met pedoseksuelen bezighouden moraalridders zijn of die 'toevallig' (ze werken in tbs-instelling bijvoorbeeld) pedoseksuelen moeten behandelen. Verhoogt men de leeftijdsgrens voor seksuele contacten naar 18 of naar 21 jaar dan zullen dezelfde deskundigen de zieke 'kinder/jongerenmisbruikers' gaan behandelen die met de 16-plussers seks hadden. Ze baseren zich niet op wetenschappelijk onderzoek uitgezonderd onderzoek naar recidive. En dat laatste ook maar incidenteel, want ook daarvan is (nog) nauwelijks kennis in huis. Het registreren van recidive van pedoseksuelen is nog maar net begonnen laat staan dat ze weten of hun 'therapie' daarop invloed heeft. Volgens een onderzoek (titel weet ik niet uit me hoofd) had de tbs-behandeling geen enkel effect op de recidive. Ja mensen op longstay zetten zal hun cijfers beter maken... De therapie bestaat veelal uit hooguit één uurtje in de week een 'gesprek' met een 'deskundige'. Van dat gesprek moet je je niet veel voorstellen. Mensen zoals Jomanda zijn net zo deskundig als de gemiddelde therapeut: kwakzalverij. Naar buiten toe praten ze het goed en zijn ze zogenaamd menselijk en genuanceerd. Voor mij zijn het 'mengele-figuren' die mensenlevens verwoesten zonder dat ze bewijs hebben dat deze mensen a) schade hebben aangericht, b) hulp nodig hebben.
Ik heb meer respect voor domme mensen zoals Chris Hölsken of Yvonne van Hertum dan voor mensen zoals Van Marle of Jules Mulder. Bah.

Dit alles ter info; als uitleg op mijn gefrustreerde reactie. Ja, frustratie zit er bij mij in. Terecht vind ik zelf.

Met vriendelijke groeten,
Marthijn Uittenbogaard


Van: PNVD
Naar: Pieter Sabel
Datum: 7 januari 2010 (19.30)

Beste Pieter Sabel,

Aan wat Marthijn schrijft heb ik op mijn beurt weer iets toe te voegen. Namelijk dat een woord als "schandalig" te mild is voor wat mensen in Nederland wordt aangedaan in tbs-klinieken op basis van (politiek) beleid dat gebaseerd is op onderbuikgevoelens en eenzijdige pseudo-wetenschap.

Een voorbeeld. Recent werd een kinderpornoverzamelaar uit Sliedrecht veroordeeld tot drie jaar cel en tbs met dwangverpleging. Ik verzamelde vroeger bierdoppen; mijn vader had in mijn slaapkamer schappen getimmerd waarop er duizenden lagen. De verzamelaar uit Sliedrecht had miljoenen kinderpornografische afbeeldingen. Verdient hij de celstraf en dwangverpleging die hij krijgt?

Om te beginnen zou privébezit van kinderpornografie (pornografie met kinderen) legaal moeten zijn. In de eerste plaats is een verbod op dit bezit een vorm van censuur is. Vrije meningsuiting impliceert ook het recht om informatie te verspreiden (vrijheid van expressie) en van informatie kennis te nemen. Het gros van de mensen dat verhaalt over het weerzinwekkende karakter van kinderporno gaat enkel af op griezelverhalen in de media over uitzonderlijke vondsten. In de tweede plaats leidt het verbod tot een heksenjacht die niets zinvols oplevert. Wel problemen, zoals het ontstaan van allerlei illegale, oncontroleerbare circuits, (ogenschijnlijke) schaarste die verkoop lucratief maakt en dus productie van kinderporno enkel voor de verkoop in de hand werkt, en onnodige seksuele frustraties bij mensen met pedofiele gevoelens.

Terug naar de man uit Sliedrecht. De wet Bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen (Bopz) noemt o.m. de toediening van medicijnen als een mogelijkheid bij behandeling. Dit gebeurt consequent bij (pedoseksuele) zedendelinquenten die dwangverpleging krijgen. U kunt deze informatie vinden in bijvoorbeeld het zorgprogramma van de Dr. S. van Mesdagkliniek, of zo u wilt in het zorgprogramma op de website van het Expertisecentrum Forensische Psychiatrie (EFP). Men krijgt hormonale medicatie toegediend als Decapeptyl (Triptorelin) en Androcur (Cyproterone acetate), wat een ontzettend grote impact heeft op - of beter: een aantasting is van integriteit van - het menselijk lichaam en het welbevinden. Over welke psychofarmaca (geneesmiddelen die inwerken op het psychisch welbevinden) men gebruikt is minder bekend, maar de toediening van libidoremmende medicatie kan mensen suïcidaal maken, dus het staat buiten kijf dat sommige mensen die er behandeld worden ook met andere stoffen volgegooid worden.

Ook iets als "fascistisch" dekt niet de lading van wat mensen wordt aangedaan, al helemaal niet als je de verhalen hoort van mensen die op zogenaamde "long-stay afdelingen" zitten. Het is "crimineel". Iedereen die meehelpt aan het behandelen of straffen van pedoseksuelen die met hun gedrag geen kind geschaad hebben maar enkel de wet overtraden is crimineel. Over wat er mis is met de wet schreef ik in mijn vorige e-mail al een en ander. Mensen die beweren dat "we tegenwoordig beter weten" liegen, want het enige wat men doet is gedegen onderzoek negeren en steeds harder hetze voeren jegens pedofielen en pedoseksuelen. In ons document Kies verantwoorde vrijheid[1] kunt u lezen wat er eigenlijk aan de hand is. Iedere opiniemaker die beter weet en desondanks niet ingrijpt is minimaal mede-schuldig aan wat er gaande is.

Mensen die zogenaamd voor kinderen op de bres gaan staan en die stellen dat jongeren baas over hun eigen lijf horen te zijn, zijn niet oprecht in hun bedoelingen als ze niet ook seksuele vrijheid voor kinderen voorstaan. Wij, de PNVD en haar bestuursleden, zijn juist nagenoeg de enigen die nog echt voor kinderen opkomen. Voor de vrijheden van kinderen. En niet enkel op het seksuele vlak; u kunt dat lezen in ons partijprogramma (vanaf twaalf jaar ook stemrecht, mogen werken, kiezen waar men wil wonen, enzovoort). Pedoseksuelen en pedofielen zijn slachtoffers van een maatschappij die tegen kinderemancipatie vecht.

Nogmaals, natuurlijk is echt kindermisbruik iets waartegen ook de PNVD strijdt, maar we zijn nagenoeg de enigen die enige nuance in het debat over kinderseksualiteit en pedofilie brengen. En we worden door de media genegeerd. Jazeker, dat leest u goed. Aandacht voor de soap omtrent onze partij is er wel, maar aandacht voor inhoudelijke zaken (zoals ons boek[2], dat letterlijk nog door geen enkel medium is genoemd) is er niet. Met uw artikel ging u mee met de trend.

Met vriendelijke groet,
Norbert de Jonge

[1] http://www.pnvd.nl/verantwoord.html
[2] http://www.pnvd.nl/boek.html


Van: Pieter Sabel
Naar: PNVD
Datum: 8 januari 2010 (10.18)

Beste Norbert de Jonge, beste Marthijn Uittenbogaard,

Een kort bericht om te laten weten dat uw berichten zijn ontvangen en gelezen, maar dat ze een wat uitgebreider antwoord verdienen. Ik ben druk vandaag, en zal dus later antwoorden.

Vriendelijke groeten,

Pieter Sabel
Dagblad De Pers


Van: PNVD
Naar: Pieter Sabel
Datum: 17 januari 2010 (19.28)

Oké, is prima.
We zijn benieuwd naar uw antwoord.


Van: Pieter Sabel
Naar: PNVD
Datum: 18 januari 2010 (16.26)

Beste meneer De Jonge en Uittenbogaard,

Het spijt me, maar ik zie bij nader inzien af van een uitgebreide reactie op uw eerdere e-mails. Uitgezonderd de mededeling dat ik niet van mening ben dat het een tendentieus artikel van mijn hand betrof, of dat ik pseudowetenschappers heb gesproken.

Met vriendelijke groeten,

Pieter Sabel
Dagblad De Pers