Door: Leidsch Dagblad, URL onbekend
Datum: zaterdag, 30 december 2006
Door: Annet van Aarsen
"Geen spijt", zegt Marthijn Uittenbogaard beslist. Hij is de voorzitter van de eind mei opgerichte Partij voor Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit, een partij die in de volksmond direct al de naam Pedopartij kreeg.
Hij kreeg een dik pak doodsbedreigingen via de mail, er vlogen stenen door de ruiten, hij was slachtoffer van vele pesterijen, zijn werkgever werd lastig gevallen door tegenstanders van de PNVD en probeerde hem weg te krijgen om van het gedoe af te zijn. Je kunt grote bedenkingen hebben tegen de ideeën van Uittenbogaard, maar moed en koppigheid kunnen hem niet worden ontzegd.
"De agressie die ons ten deel viel, verbaast me niet. Pedofilie is een groot taboe. In veel landen sluiten ze je jaren en jaren op, als je een paar plaatjes op je pc hebt. In sommige Amerikaanse staten geldt: tien jaar per plaatje. In Nederland gaat het ook die kant op, alle nuance is zoek", zegt hij. "Ik zelf zou er moeilijk mee kunnen leven als ik hier niets aan zou proberen te doen. Wachten op betere tijden? Dat kan ik niet."
Marthijn Uittenbogaard is al jaren bestuurslid van de vereniging Martijn, belangenorganisatie voor pedofielen. Hij heeft vaak contact met veroordeelde pedofielen, hij volgt de ontwikkelingen in het buitenland op de voet. Maar eigenlijk vindt hij de belangenorganisatie te 'eng', te gericht op maar één aspect van het leven. Daarom besloot hij samen met Norbert de Jonge een politieke partij op te richten. "Alle humanistische liberale politieke partijen zijn politiek correct geworden", zegt Uittenbogaard. "Ik heb het niet alleen over seksualiteit, het probleem is veel breder. Ook op andere vlakken willen wij dingen veranderen. We willen geen one issue partij zijn."
Maar niet geheel verbazingwekkend kreeg het initiatief van meet af aan het etiket Pedopartij opgeplakt. "We hebben jaren gezocht naar niet pedofiele mensen voor de partij. We wilden een bestuur van vier, met niet meer dan twee pedo's. Alleen Ad van den Berg meldde zich, ook een pedo. We zijn toch maar begonnen."
"Ik val niet alleen op minderjarigen", zegt Uittenbogaard. Hij heeft een jarenlange relatie met een volwassen man gehad. Met minderjarigen zou hij vanwege de risico's niets beginnen. "Maar toen ik twaalf was vond ik het maar een raar idee dat ik als volwassene niet meer verliefd zou kunnen worden op iemand van twaalf."
Een eigenzinnig type, die niet wil meelopen met de rest. Dat is klaarblijkelijk het resultaat van zijn jeugd, waarvan hij zelf zegt: "Mijn broers, mijn zusje en ik hebben ons zelf een beetje opgevoed. We zijn nooit een doorsnee gezin geweest. De opvoeding was niet perfect maar het grote voordeel vind ik dat we afwijken van de normale burgermensen, dat we een andere kijk hebben op de maatschappij. Ik kijk positief terug op mijn jeugd."
Hij werd 34 jaar geleden geboren in een boerderij aan de rand van Leiden. Zijn vader was in de vijftig, zijn moeder 26 jaar jonger. Pa had nooit willen trouwen, maar toen ma zwanger werd, kwam het toch tot een huwelijk. "Ik heb op één of andere manier nooit het idee gehad dat ze bij elkaar hoorden, maar ze zijn nog steeds bij elkaar. Ik kom nog regelmatig bij mijn ouders."
Uittenbogaards activiteiten voor de vereniging Martijn en voor de Partij voor Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit worden 'thuis' niet of nauwelijks besproken. "Sowieso, over seksualiteit werd bij ons thuis niet gepraat. Dat is een moeilijk onderwerp", zegt Uittenbogaard. "Over de PNVD krijgen ze het één en ander mee via het Leidsch Dagblad. Maar ook daar praten we nauwelijks over, al zeggen ze soms wel eens dat het gevaarlijk is, waar ik mee bezig ben."
"Ze nemen het me in ieder geval niet kwalijk. Als je alle ellende achter elkaar zet, die zij hebben meegemaakt met de kinderen, dan valt dit allemaal wel weer mee", vervolgt hij. Twee telgen van de familie zijn psychiatrisch patiënt en dat zorgt voor grotere problemen. "Toen ik bezig was met de oprichting van de partij, was mijn zusje af en toe heel erg in de war. Ze is in die tijd voor de trein gesprongen. Het was gelukkig een stoptrein dus ze heeft het overleefd. Maar ze heeft wel haar rug gebroken."
Politieke partijen, zegt Uittenbogaard, gaan steeds meer op elkaar lijken. Hij mist diepgang, hij mist idealisten die proberen mensen te overtuigen. "De dingen, die de PNVD op het gebied van seksualiteit wil bereiken, gaan trouwens helemaal niet zo ver. Wij stellen nu twaalf als leeftijdsgrens voor het hebben van seks. Een paar jaar geleden nog, stond het zo in de wet", zegt hij. "Er wordt tegenwoordig veel geschreven over dat de islam een gevaar zou zijn voor de democratie. Maar de werkelijkheid is dat in Nederland ook heel veel politieke partijen antidemocratisch zijn. Wilders wil ons verbieden, het CDA ook, de LPF en volgens mij ook de ChristenUnie. Bij de PvdA lopen ook mensen rond die een verbod op de PNVD willen. Het valt me tegen dat daar helemaal geen kritiek op komt. Nog even en ze verbieden ons echt. Dat zou me niks verbazen."
Hij doet niks illegaals, hij kijkt geen kinderporno, hij heeft geen seksuele contacten met minderjarigen, hij is heel voorzichtig met wat hij via de computer binnenhaalt. "Ik probeer zo risicoloos mogelijk te leven", zegt hij. Als activist, want zo ziet hij zichzelf, zou hij zomaar in de val kunnen lopen. "Als iemand op het forum van Martijn een linkje plaatst naar kinderporno, omdat hij kwaad wil, dan zou het al mis kunnen gaan. Je moet daar heel alert op zijn", zegt hij. In Amerika, merkt hij op, zijn ze aan het nadenken over of pedofielen preventief behandeld moeten worden. "Ik ben er wel eens bang voor dat het in Nederland ook die kant op gaat. Preventief behandelen? Nou voor mij betekent dat dat ze me levenslang moeten opsluiten. Ik ben niet van plan mijn mening te veranderen."
"We worden neergezet als monsters, als beesten. Heel veel mensen menen het recht te hebben om ons de meest verschrikkelijke dingen toe te wensen. Heel veel mensen beseffen niet hoe het is om altijd negatief in het nieuws te zijn", aldus Uittenbogaard, die vindt dat de media weliswaar veel over de PNVD hebben bericht maar dat de partijleden zelf nauwelijks aan het woord zijn gekomen. Het ging uiteindelijk zelfs over zijn baan in de spoelkeuken. "Vernederend, zeggen sommige mensen. Maar ik heb daar maling aan", zegt hij. "Ik heb hoger laboratoriumonderwijs gedaan maar ik ben in het zicht van de finish gestrand. Het ging niet meer, ik vond de vereniging Martijn belangrijker. Uiteindelijk heb ik een paar simpele baantjes gehad. Als ik maar mijn geld verdien en verder geen gezeur en stress aan mijn hoofd heb. Dan kan ik mijn privé-tijd verder besteden aan mijn activisme. Je moet het leuk gevonden hebben, je leven. Je moet iets gedaan hebben waar je trots op bent."